Gewaardeerde lezers,

fijn dat u er weer bent!  Kijkt u voordat we beginnen even naar deze foto:

Precies, u ziet het goed: dit is een Amerikaanse über-nerd. Archetypischer kan het niet. Cum Laude afgestudeerd aan Berkeley, daarna een meer dan succesvolle start-up in Silicon Valley (daarover zometeen meer), casual kleding. Maar laat u niet misleiden: de schoenen met rode veters, en de listig omgeslagen broekspijpen van zijn trendy jeans, spreken boekdelen. Ook het nu al licht aangezette bierbuikje verraadt een rijk studentenleven en een groot netwerk.

Ik ontmoette Will, één van de drie founders van Zipline, tijdens de Aviation Africa Conference die eind februari in Kigali werd gehouden. Nu eerst deze foto om de suspense over Zipline nog even in de lucht te houden (de portee van deze woordspeling wordt straks duidelijk):

Vervolgens zou ik uitgebreid kunnen gaan vertellen over wat Zipline is en wat zij in Rwanda doen, maar omdat Confucius al uitsprak dat een filmpje* meer zegt dan 1000 woorden, lijkt me dat een efficiëntere aanpak:
 

En ja, u ziet het opnieuw goed: dankzij inmiddels twee van deze strategisch geplaatste Distribution Centres, een nabij Gitarama (ten westen van Kigali) en een tweede in Kayonza (ten oosten van Kigali) is er landelijke dekking voor alle belangrijke klinieken en ziekenhuizen: bloed, plasma en andere spoedeisende ‘medical supplies’ zijn binnen 20 minuten na aanvraag op de plaats van bestemming.
Onnodig om te benadrukken dat dat in een dichtbevolkt land, met overal verspreid wonende mensen in kleine buurtschappen langs wegen waarop je snelheid – 4WD of niet – zozeer terugvalt dat je soms zelfs door een enkele pezige, zigzaggend alle kuilen ontwijkende, fietser wordt ingehaald, dergelijke efficiënte distributie een groot goed is.
En dan is er uiteraard het voordeel van de centrale, logistiek goed bereikbare opslag van dat bloed, plasma en die belangrijke geneesmiddelen.

Natuurlijk, de technische expertise komt uit Silicon Valley, maar het zijn dan toch maar de Rwandese autoriteiten die met safety assessments** en adequate regelgeving Zipline hebben gefaciliteerd, terwijl we in Nederland tot op de dag van vandaag nog steeds flink steggelen over verder-dan-strikt-hobbymatig-reikende toepassingen van drones.

Kortom: de innovatieve technologie van Zipline, samen met het inzicht en de bereidheid van Rwanda om de daadwerkelijke inzet van die technologie te omarmen, hebben geleid tot een unieke synergie, die al vele levens heeft gered.
Dat zeg ik graag nóg een keer: “… hebben geleid tot een unieke synergie, die al vele levens heeft gered.”
Zoals dat van de jonge moeder Alice:

“I used to see the drones fly and think ‘they must be mad’, until the same drone brought me blood and saved my life.”
Alice Mutimutuje

Het filmpje vertelt in wezen alles, maar omdat de Zip take-off’s (in Gitarama zijn dat er zo’n 30 tot 40 per dag) best spectaculair ogen en appelleren aan de sfeer van een ouderwets avontuurlijk jongensboek uit de Bas Banning reeks*** van weleer, hier een filmpje van zo’n start:

En vooruit, dan ook maar – voor het complete beeld – eentje van de ‘landing’. Voor die landingen wordt een soort omgekeerd gebruikte reuzen-katapult gebruikt, waarmee je dus geen voorwerp wegschiet, maar juist opvangt:

Natuurlijk streeft ook Zipline een gezond business model na en leggen zij heus niet toe op hun activiteiten, maar dit initiatief is toch van een andere, idealistischer orde dan bijvoorbeeld de assemblage fabriek van Volkswagen****, de eerste serieuze industrie hier in Rwanda.

Goed, tot zover Zipline; kijk – waar u ook bent en wat u ook doet – goed uit bij het oversteken …

… en neemt u vooral de voetnoten nog even door.

* Met dank aan Huub, mijn oudste zoon, die dat filmpje heeft samengesteld. Hij is ook een nerd, maar dan één die ongeveer 1.048.576 keer zo leuk en authentiek is dan Will, zijn broekspijpen níet omslaat en bovendien een ongekend brede, wijze blik op de wereld heeft.

** Ik stel er een eer in daar een bescheiden bijdrage aan te hebben kunnen leveren. Een paar feiten en cijfers: meer dan 10.000 vluchten in anderhalf jaar tijd. 66 gevallen waarbij de controle over de ‘unmanned aircraft’ weliswaar verloren raakte, maar dankzij de ingebouwde noodparachute de gestrande drone geen letsel of schade veroorzaakte. Slechts in één geval sneuvelden een paar dakpannen – de schade daarvan is volgens protocol door de dorpsoudste vastgesteld en vergoed. Het ging om een bedrag van RWF 35.000, minder dan een tankbeurt met mijn auto, of evenveel als een mooi diner voor één persoon bij restaurant Heaven (een gedurfde maar niet geheel onterechte benaming: het is daar prettig toeven – zij het niet voor de eeuwigheid).
De Zip’s in het luchtruim van Rwanda hebben zich dus ruimschoots bewezen, terwijl we dat van de Uil van Minerva in het Nederlandse zwerk nog maar moeten afwachten.

*** Met aansprekende titels als “Bas Banning en de zweefmannen” of ‘’Bas Banning en de geheime raket”.

**** Natuurlijk: Rwanda kan niet eeuwig blijven leven van alleen koffie en thee. Maar moet dit mooie, ongerepte land het wérkelijk hebben van de Volkswagen Teramont – een SUV met een enorme, traditionele V6 benzinemotor, weliswaar scherp geprijsd (dat wil zeggen: scherp geprijsd zónder de opslag voor CO₂ uitstoot die de auto in Nederland volkomen buiten de markt zou plaatsen) maar minder verfijnd dan de Touareq die in Europa verkocht wordt?
Van welke mix van plat winstbejag, het dumpen van inmiddels achterhaalde techniek en edele motieven om Rwanda naar welvarender hoogte op te stoten is hier sprake?
Dan een vermetele gedachte: zou een initiatief om de elektrische auto in dit zonovergoten continent – en in dit land met zijn korte afstanden – te introduceren niet een beter industrieel model voor Rwanda zijn?
Tot zover dan maar, ik weet nu niets beters dan een tikje moralistisch te herhalen wat ik hierboven al schreef: laten we, bij alles wat we doen, toch vooral goed uitkijken voordat we oversteken.